kaartjes

Pe 16 stuurde kaartjes, in het Engels, naar Veejay.

 

bezoek aan Veejay: verslag 2

Shangrila Home zelf ligt niet in Kathmandu, maar in Boudha.  Dit is een kleine 10 kilometer van Kathmandu en bezit de grootste stupa van Nepal (misschien zelfs van de wereld).  Vanuit het centrum is het een klein half uurtje wandelen naar Shangrila Home.  Dit ligt in een rustig straatje, vlakbij enkele scholen.  Shangrila Home is momenteel in een vroeger hotel, waardoor het verschillende verdiepingen telt en vele interessante locaties (de vroegere jacuzzi doet hier nu dienst als wasplaats, haha).  Shangrila heeft verschillende projecten (voor 'wees'kinderen, voor delinquente jongeren, ...), wij gingen uiteraard kijken naar het project voor de 'wees'kinderen. Waarom zet ik weeskinderen tussen aanhalingstekens, omdat niet alle kindjes wezen zijn.  Kinderen komen hier terecht omdat hun ouders niet voor hun kunnen zorgen. Nepal is een ontwikkelingsland, hoewel je dit toeristisch niet altijd zo sterk merkt... .  Vele ouders moeten hier erg hard werken en zoeken 's avonds vaak troost in alcohol en goedkope rijstwijn, echter vaak zijn ouders verslaafd en kunnen op die manier niet voor hun kinderen zorgen.  Nepal is een van de landen waar alcoholisme het sterkste cijfer kent, met fysiek geweld, seksueel misbruik, verwaarlozing, ... van hun kinderen tot gevolg.  Deze kinderen worden via projecten gescreend en opgevangen in Shangrila Home.  Ook weeskinderen komen via projecten hier terecht. 

 

In Shangrila verblijven een 60-tal kinderen, variërend van de leeftijd van 0 jaar tot 18 jaar.  Deze groepen worden in verschillende subgroepen verdeeld, welke elk hun eigen verdiep en kamer hebben.  Je hebt de baby's (0 tot 6 jaar), de kinderen (6-12 jaar) en de jongeren (12-18 jaar), waarbij uiteraard wordt gediferentieerd naar geslacht.  Elke groep heeft hun eigen verdieping en een aparte kamer. De kinderen delen hun kleren in Shangrila, er zijn grote kasten met kleren, waar er gewoon zaken worden uit genomen (voorkomt heel veel problemen, denk ik).  In Shangrila is ook een studeerkamer, een tv-kamer, een muziekkamer (dankzij sponsoring van muzikanten hebben zij gitaren, een drumstel, ... en ook een Shangrilaband die af en toe optreedt), ... .  Ze trachten de kinderen hier zowel een goede scholing mee te geven en een evenwichtige voeding.  De kinderen krijgen hier tweemaal per dag daal bhat (een voedzame maaltijd bestaande uit rijst, groenten, curry) en hebben ook theemomenten (waar we er eentje van mochten meemaken, erg rumoerig met 60 kinderen).  Overdag gaan zij naar school.  Aanvankelijk werd er gekozen voor een publieke school, maar ze merkten dat de kinderen hier vaak aan hun lot werden overgelaten en bij toelatingsexamens voor verder te studeren bij de slechtste scoorden.  Vandaar dat alle kinderen nu naar een privé-school gaan, iets kostelijker, maar met veel betere educatie en resultaten.  Als de jongeren na hun 16 willen verder studeren, blijft Shangrila hun verder begeleiden (zo gaan ze bijvoorbeeld op kot wonen en komen af en toe nog terug voor begeleiding en wordt begeleiding zo langzaam afgebouwd) en betaalt ook hun scholing nog.  Ze trachten hun langzaam meer zelfstandigheid aan te leren (leek ons een ideaal systeem).  Ondertussen merken ze ook al de vruchten van hun werk en zijn verschillende jongeren afgestudeerd, hebben een diploma, werken (sommige zelfs bij Shangrila)!

 

Verder werken er enkele mensen vast bij Shangrila, maar komen er altijd ook vele vrijwilligers (vier per keer), die voor een periode van minstens 3 maanden zich moeten engageren (omwille van hechting met kinderen, ...).  Het is vooral belangrijk dat de vrijwilligers meedraaien in de routine van Shangrila en hierin hun draai vinden (en niet de held willen zijn voor 3 maanden en allerlei projecten willen opzetten).  Een keer per jaar proberen ze ook een grotere uitstap te doen.  Enkele jaren geleden zijn de jongeren bijvoorbeeld naar Chitwan park geweest en mochten ze allemaal een olifantenritje doen. Vorig jaar hadden ze een wandeling gedaan en konden zo genieten van een uitzicht op de Everest (jaja, locatie is alles ginder).  Of gaan ze eens met zijn allen met de bus naar de film (met veel zieke kindjes tot gevolg)... klonk geweldig! 

 

En dan VJ zelf, een schat van een kind.  Hij zelf is nu vijf jaar (en zoveel maanden) en kwam hier terecht na de dood van zijn vader.  De vader van VJ pleegde zelfmoord omwille van de moeilijke leefomstandigheden, waardoor zijn moeder als 19-jarige alleen voor alles stond.  Voltijds werken en voor VJ zorgen was voor haar onmogelijk, waardoor VJ werd opgevangen in Shangrila Home.  Momenteel werkt de moeder van VJ ook in Shangrila Home als kokkin en denken ze op termijn dat VJ terug bij haar kan komen wonen (wat volgens mij een prachtig iets zou zijn; toen we VJ bezochten, zagen we zijn moeder en je zag ergens in haar ogen hoe dankbaar ze was voor de mogelijkheden die VJ krijgt, maar ook de hoop volledig voor hem te kunnen zorgen).  VJ kijkt samen met zijn beste maatje ook uit om over te stappen van de groep van de baby's naar de groep van de kinderen (blijkbaar een erg spannende periode en nu zijn ze heel trots dat ze bijna mogen overgaan).  VJ is een pak kleiner dan de meeste Belgische kinderen, waardoor zijn petje en t-shirt veel te groot waren (wij vonden het wel schattig).  Hij wordt gesponserd door verschillende pleegouders, waarvan jullie school er eentje is.  Zijn cadeautjes hebben we uiteraard apart gegeven, want we dachten dat het voor de andere kinderen veel te confronterend was om iemand een cadeautje te zien krijgen.  Hij was echt heel benieuwd en ontzettend trots op zijn klakje en t-shirt (enkel zijn beste maatje stond wat beteuterd te kijken, mijn hart brak). 

 

Wij houden een heel warm gevoel aan Shangrila Home over, alles leek daar heel goed te draaien en de medewerkers waren erg enthousiast, net als de vele nieuwsgierige kindjes!

 

    

 

actie voor Veejay

PE 16 en A1 maakten samen affiches om reclame te maken voor de verkoop van vers appelsiensap en lekkere paprikasoep, ten voordele van Veejay. De kinderen van PE 16 hielpen de kleuters bij het knutselen en daarna werd er nog wat samen gespeeld. De kinderen van PE 16 maakten lekkere paprikasoep en vers appelsiensap. Ze kregen hulp van je Annick van PE A1. Daarna werd het lekkere en gezonde eten verkocht ten voordele van Veejay.

valentijnskoekjes Veejay

De kinderen van de walvissenklas en PE 15 hebben valentijnskoekjes gebakken ten voordele van Veejay, ons adoptiekindje uit Nepal.  Ze hebben de koekjes verkocht aan de leerkrachten.  Iedereen vond de koekjes overheerlijk.  Het was een super toffe dag.  Op de foto's kan je de kinderen aan het werk zien.  Willen jullie ook eens lekkere koekjes bakken?  Volg dan dit recept.

 

1. Roer in een kom bloem, suiker en vanillesuiker door elkaar.

2. Voeg gesneden boter en eierdooiers toe.

3. Kneed alles met je handen tot een soepel deeg.

4. Maak een bal van deeg, wikkel deze in plasic folie en leg hem minstens 1 uur in de koelkast.

5. Verwarm de oven voor op 180 graden.

6. Rol het deeg uit tot een lap van ongeveer 5 mm dik en steek er koekjes uit.

7. Leg de koekjes op de met bakpapier beklede bakplaat.

8. Zet 10 à 15 minuten in de oven totdat de koekjes licht goudbruin zijn geworden.